Jaka jest różnica między cukrzycą typu 1 a typu 2

Jaka jest różnica między cukrzycą typu 1 a typu 2

Cukrzyca jest długotrwałą chorobą, która zmienia sposób, w jaki organizm wykorzystuje jedno największe źródło energii, czyli glukozę. Wynikiem tych zmian jest to, że glukoza pozostaje we krwi i nie jest wykorzystywana przez komórki ciała dla energii. Z tego powodu poziom glukozy we krwi pozostaje zbyt wysoki, inicjując pożądane efekty w różnych organach ciała. Sposoby zmiany metabolizmu glukozy różnią się w zależności od typu cukrzycy.

KLASYFIKACJA

Cukrzycę klasyfikuje się głównie na podstawie wady podstawowej. Albo organizm nie może wytworzyć wystarczającej ilości insuliny, aby obniżyć nadmiar glukozy we krwi, albo działanie insuliny na komórki ciała jest utracone pomimo normalnego poziomu insuliny.

CUKRZYCA TYPU 1

W tym typie cukrzycy organizm traci zdolność do tworzenia wystarczającej ilości insuliny. Insulina jest hormonem wydzielanym przez trzustkę, który działa na mięśnie, wątrobę i tłuszcz, aby podnieść/wykorzystać glukozę obecną we krwi, tak aby utrzymać normalny poziom glukozy we krwi. Ten typ cukrzycy występuje w kilku stanach chorobowych i zazwyczaj pojawia się w młodym wieku (najczęściej przed 30 rokiem życia).

W tym typie układ odpornościowy organizmu staje się nadaktywny i zaczyna niszczyć komórki trzustki, które wytwarzają insulinę. Choroby te nazywane są chorobami autoimmunologicznymi, np. autoimmunologiczne zaburzenia tarczycy, celiakia, autoimmunologiczne zapalenie żołądka.

Choroba ta nie wpływa na wrażliwość komórek na insulinę; wpływa raczej na ilość insuliny potrzebnej do kontrolowania nadmiernie rosnącego poziomu glukozy po spożyciu przez daną osobę jakiegokolwiek wysokokalorycznego posiłku. Tak więc wrażliwość na insulinę pozostaje wysoka, ale jej poziom jest niski. Klasyczne oznaki i objawy większego głodu, pragnienia, oddawania moczu i utraty wagi występują częściej w tym typie cukrzycy.

Do klasycznych stanów nagłych związanych z hiperglikemią należy cukrzycowa kwasica ketonowa, która jest złożonym zaburzeniem powodującym niskie pH krwi, wysoki poziom ketonów we krwi i moczu, ciężkie odwodnienie, nudności, wymioty, skurcze brzucha i zmiany nastroju. Może również powodować zagrażające życiu problemy z przewodzeniem serca z powodu wyczerpania potasu.

Jedynym sposobem leczenia tego typu cukrzycy jest wyrównanie niedoboru insuliny. Na rynku dostępne są różne formy insuliny, sklasyfikowane według czasu działania. Są to insuliny szybko działające, krótko działające, średnio działające i długo działające. Insulina jest podawana głównie drogą podskórną, chociaż w nagłych przypadkach hiperglikemii podaje się również zastrzyki dożylne.

CUKRZYCA TYPU 2

Ten typ cukrzycy ma inną etiologię niż typ 1. Występuje z powodu insulinooporności w narządach insulinozależnych. Nie dochodzi do insulinozależnego transportu glukozy, co powoduje, że poziom glukozy we krwi pozostaje wysoki nawet w stanie na czczo. Insulinooporność występuje klasycznie w otyłości. Dlatego otyłość jest głównym czynnikiem ryzyka tylko w cukrzycy typu 2.

Ten typ cukrzycy występuje w starszym wieku (po 40 roku życia). Predyspozycje genetyczne w tym typie są stosunkowo silniejsze niż w typie 1. Z powodu wielu zjawisk, starszy wiek z otyłością stopniowo prowadzi do rozwoju insulinooporności w narządach. Organizm myśli, że jest za mało insuliny wydzielanej przez trzustkę. Zaczyna więc nadprodukować insulinę i w początkowej fazie poziom insuliny we krwi wzrasta. Ponieważ jednak nie ma efektu insuliny, przeciążenie komórek trzustki prowadzi ostatecznie do niewydolności komórek beta. W efekcie w późniejszych etapach poziom insuliny spada.

Wrażliwość na insulinę w tym typie cukrzycy jest niska. Na dodatek, ten typ cukrzycy powoli pogarsza każdy proces metaboliczny po cichu, ponieważ klasyczne objawy zwiększonego głodu, pragnienia i oddawania moczu są rzadkie.

Stan zagrożenia hiperglikemią w tym typie cukrzycy obejmuje stan hiperosmolarno-hiperglikemiczny, który objawia się stężeniem glukozy we krwi >600mg/dL, masywnym odwodnieniem, wzmożonym pragnieniem i oddawaniem moczu, drgawkami, a w końcu śpiączką. W tym stanie nie występuje kwasica.

Ponieważ pierwotną wadą jest zmniejszona wrażliwość na insulinę, podawanie insuliny jako leczenie nie przyniesie większych korzyści. Podstawowe leczenie ma na celu obniżenie poziomu glukozy we krwi poprzez zwiększenie wrażliwości na insulinę. Można to osiągnąć poprzez ćwiczenia fizyczne, leki obniżające/usuwające poziom glukozy we krwi oraz leki uwrażliwiające na insulinę.

Cukrzyca typu 1

Cukrzyca typu 2

Przyczyna pierwotna

Zmniejszona produkcja insuliny

Zmniejszona wrażliwość na insulinę

Początek

Młody wiek

starość

Predyspozycje genetyczne

Nietypowe

Częściej spotykane

Poziom insuliny we krwi

Niski

Najpierw wysoko, potem nisko

Klasyczne objawy głodu, pragnienia, oddawania moczu

Wspólne

Nietypowe

Stan wyjątkowy

Cukrzycowo-ketoacidosis

Stan hiperosmolarny-hiperglikemiczny

Związek z otyłością

Nie

Tak

Leczenie podstawowe

Insulina

Zmiana stylu życia, leki uwrażliwiające na insulinę i obniżające poziom glukozy

Zostaw komentarz

Uwaga, komentarze muszą zostać zatwierdzone przed ich opublikowaniem.

What are you looking for?

Twój wózek